piątek, 27 grudnia 2013

Rozdział II "Gdzie są wszyscy?!"

  Elza obudziła się w łóżku z baldachimem (jak zawsze kremowym...) i przetarła powieki. Ku jej zdziwieniu było tu zadziwiająco cicho. Z lekkim przestrachem ubrała się i uczesała. Gdy zeszła na dół omal nie krzyknęła. Tak jak wczoraj było tu mnóstwo ludzi... dziś nie było nikogo! Nawet jej sióstr...
  Na środku pokoju leżał mały zwitek. Dziewczyna go podniosła i powoli rozłożyła. Było tam napisane drobnym, nieczytelnym pismem "Jestem za oknem". Chwiejnym krokiem podeszła do okna wychodzącego na oranżerię. Pisnęła ze strachu gdy zobaczyła... zwisającą ze sznura głowę trupa!
- Cicho!- ktoś zakrył jej usta mocnym uściskiem dłoni. Znów wydała głuchy okrzyk wpatrując się w bladą głowę wiszącą swobodnie.
- A... ale...- odezwała się przerażona.
- Tak, tak... Jestem Joey Blue. Jedyny który umiał się oprzeć Tajemnicy i takie tam...- potargał sobie niezręcznie włosy. Elza popatrzyła nań krytycznym wzrokiem wciąż mając przed oczami głowę zabitego człowieka. Drżała na ciele i w ogóle nie rozumiała o co chodzi.
- Jakiej Tajemnicy? Czy wyście wszyscy powariowali?!- krzyknęła i opadła na krzesło które lekko zaskrzypiało. Chłopak spojrzał na nią wzrokiem jakby zobaczył trędowatą. Ta zdziwiła się nieco ale nie zawracała sobie tym głowy. Chłopak wziął stołek i przysiadł na nim.
- Nie wiesz o Tajemnicy? Jakim więc cudem dotarłaś do Olszenicy? Nie uwierzyłaś a się przedostałaś? Zobaczyłaś dworek? Jak... bariera przestaje działać?- pytał raczej siebie niż dziewczynę. Wszystkie te pytania były co najmniej dziwne. Oparła się o stół i zamknęła powieki na chwilę. Wszystko wydawało się normalne... do dzisiaj.
- Słuchaj... Ja nic z tego nie rozumiem. Powiedz mi tylko gdzie są moje siostry.- przejrzała wnikliwie młodzieńca który śmiał się właśnie do rozpuku.
- Hahahaha! Nawet tego nie wiesz?! Rozdzielone dopóki nie połączy ich jedność. Zasada dworku... Wydaje Ci się, że zasypiasz a w rzeczywistości zostajesz wciągnięty w krainę Tajemnicy. Każda Twoja siostra widziała co innego w dworku. I każda zasnęła. Teraz musicie się połączyć, znaleźć jedność zanim wygra Tajemnica.- odparł jakby było to zupełnie oczywiste.
- Słuchaj! Nie wiem o jaką znowu Tajemnicę Ci chodzi ale mam tego szczerze po dziurki w nosie! Mów czym jest Tajemnica!- zdesperowana zacisnęła usta.
- Dobrze... Uspokój się... Kiedyś, gdy budowano dwór miał on być zwyczajnym budynkiem, nic szczególnego. Wtedy to...- wstrzymał na chwilę głos- powstał gdzieś na drugim końcu świata On, Edward Musting. A razem z nim zrodziła się Tajemnica. Zastanawiasz się pewnie co to? No więc wiedz na początek, że to nie jest "co" tylko "kto". Nazywa się Elea... lalalala... Umbertem... lalalala...- spojrzał z przestrachem w niebo jakby miał w niego uderzyć jakiś piorun.- Nigdy nie wolno mówić o Niej jej pełnym imieniem i nazwiskiem... Mam nadzieję, że nie usłyszała... W każdym razie Pani E. jest specjalistką w zabijaniu, torturach i mszczeniu się. To psychopatka która atakuje w dzień i w nocy. Nie boi się niczego i nikogo. Zawsze gotowa by wymordować wszystkich i wszystko... A stała się taka przez Mustinga, właśnie. Poznali się na Uniwersytecie Jagiellońskim. Razem go opuścili i razem zaczęli swą krwawą przyjaźń, działając pod nazwą "Pan i Pani Krwi". Byli znani jako najwięksi bandyci i mordercy, lecz nigdy ich nie złapano. Zmieniali co dzień miejsce zamieszkania i buty by zostawiać inne odciski na błotnistym gruncie. W każdym razie nigdy nie można było ich dopaść. Raczej oni dopadali Ciebie. Postanowili zaczarować ten dwór i...
- Przecież czary nie...- wtrąciła Elza.
- Istnieją? Ha! Typowe... W tym dworku wszystko jest na odwrót. Wracając... zaczarowali go by kusić potencjalne ofiary. Ja z moimi towarzyszami założyliśmy Klub Pogromców Tajemnicy i Pana. Polega on na zniszczeniu tej dwójki, jak zapewne się domyślasz. Jednak teraz nie możemy tracić czasu... Musimy udać się na poszukiwania twych sióstr... Inaczej... Tajemnica i Edward wygrają...- dodał posępnym głosem.
- Ale co mamy zrobić? Gdzie są Ci wszyscy i...- chłopak znów zatkał jej usta.
- Nie wiem. Ale MUSIMY się stąd wydostać do oranżerii... Tam przebywają nasi wrogowie.- Elza instynktownie podbiegła do klamki. Zamknięte. Mogła się tego spodziewać, prawdę mówiąc...
- Jak my się wydostaniemy skoro nie da się ich otworzyć?!- zapytała z goryczą.
- Panienka będzie się musiała ubrudzić... Nie tylko ziemią ale i krwią.- odparł tajemniczo i dodał znak by za nim podążyła. Wzięli lampę naftową i zeszli do piwnicy. Elza znów krzyknęła i o mało nie zemdlała. Na ziemi, przy suficie, dosłownie wszędzie leżały trupy. Krew była praktycznie w każdym miejscu. Obrazy ubrudzone krwią robiły jakieś przekształcenia.
- Gdzie my jesteśmy...?- zapytała z szybko bijącym sercem.
- Pierwszy Etap... Wielu legło już tu...- spojrzał smutno po bladych, pokrwawionych ciałach ku swych stóp.- Lepiej stąd chodźmy... Niedługo ożyją.
- Że co?!- wstrzymała się barierki.
- Jeżeli nie uwierzysz w magię zginiesz jak oni... A więc Elzo... Mów szczerze... Wierzysz w Wielką Magię?- zapytał a krew odeszła z jego policzków. Elza ledwo co trzymała się na nogach ale starała się uwierzyć we wszystkie magiczne istoty i zjawiska. Poczuła dziwne ciepło i wydukała:
- Ja... Wierzę.

1 komentarz:

  1. Zaczyna się dziać. Czekam na dalszą część ;D

    ~ Kaśka ( Hazz. )

    OdpowiedzUsuń