Elza osunęła się na ziemię gdy trupy powstały. Zaczęły dziwnie węszyć i pojękiwać. Wpatrywały się w dziewczynę swoimi przerażającymi oczyma i nawoływały:
- Kto widział moją rękę?
- Gdzie ta piszczel?
- Ta masz moje oko!!! Złodziej!- i takie inne trupie sprawy. Elza próbowała zachować zimną krew gdy jeden z nich pochylił się nad nią i wzniósł poszarpaną rękę. Wszyscy umilkli jak na zawołanie. Poczęli oglądać dziewczynę z każdej strony. W końcu ten z poszarpaną ręką (chyba ich szef) powiedział:
- Nazywam się Roger Pleur. Byłem niegdyś znanym pisarzem a teraz... jestem Szefem Tych-O-Zastygłej-Krwi. Wy, żyjący- powiedział z pogardą w głosie- nazywacie mnie i mych szlachetnych braci trupami... Bardzo tego nie lubimy, Elzo.
- Skąd... skąd pan zna moje imię?- zapytała drżącym głosem.
- Ohoho! Ja wiem wszystko... Ale do rzeczy. Mówisz, że wierzysz w Wielką Magię... Sprawdźmy! Rafaelu!- do jego nogi podbiegł pies. Oczywiście martwy. Zaczął obwąchiwać Elzę. Było to dość dziwne i przyprawiało ją o lekkie dreszcze. Pies skończył i podszedł do Rogera, stając na tylnych łapach. Tamten mało co nie zemdlał ze zdziwienia.
- Czy... coś nie tak?- zapytała patrząc spod przymrużonych powiek na Pleura.
- Nnie... A więc to Wy... Naprawdę Wy...- dodał z uznaniem. W jego głosie były pomieszane wszystkie uczucia: strach, szczęście, uniesienie, pokora... ale przede wszystkim brzmiał on jakby Roger oddawał jej cześć. Zdziwiło ją to ale Joey ją uprzedził:
- Wiedziałem.- powiedział jakby z dumą.
- Czy wyście naprawdę powariowali?! Kim ja jestem?! Gdzie moje siostry?!- Elza nie wytrzymała i zaczęła panikować. Joey jak zwykle zatkał jej usta i szepnął:
- Cicho. Dowiesz się zaraz...- w tym momencie Ci-O-Zastygłej-Krwi wręcz rzucili się by powiedzieć wszystko Elzie. W końcu padło na Rogera, który dumnie wypiął przegniłą pierś i zaczął mówić z prawdziwą pasją w głosie:
- Dawniej... Jeszcze przed Tajemnicą i Edwardem... żyły dwie siostry. Harmonia i Apokalipsa. Pewnie ta druga skojarzy Ci się źle... ale kiedyś Apokalipsa była dobra, pomocna... złote jabłko, można by rzec. Ale pewnej nocy do jej umysłu wkradły się myśli o śmierci, krwi i mordzie. Prawdziwej rzezi ludzi. Gdy wstała nadal miała przed oczami ból, strach i rzeki krwi. W taki właśnie próbowała zmienić świat. Przeszkodziła jej w tym Harmonia która, co prawda nie zwyciężyła ale zrobiła coś lepszego. Nie miała dość siły by zwyciężyć nad terrorem Apokalipsy. Udało jej się otoczyć śmiertelników pewnym czarem. Wymyśliła legendę, przynajmniej tak sądziliśmy, o pięciu siostrach- zaczął z pasją recytować:
"Kiedy Twój promyk nadziei zaniknie
Siostry pojawią się niechybnie
Najmłodsza jednak zdradzi,
Najstarsza konfliktowi zaradzi.
Kiedy zbliży się do Ciebie Ona,
Panna Bez Serca, nawiedzona,
Uwierz w Wielką Magię z sióstr pradawnej ery
I skończą się Twoje wszystkie problemy."
- Ja jestem najstarsza... Jane zdradzi a ta Panna Bez Serca... To Tajemnica, tak?- zaczęła rozumować Elza.
- Dokładnie. Ty i Twoje siostry jesteście kluczem do wolności, kluczem do wyzwolenia.- uśmiechnął się Joey i spojrzał z niesmakiem na małe drzwiczki w głębi piwnicy.
- Chwila... On był tu przed chwilą?- zapytała Elza podejrzliwie.
- Bystre oko.- pochwalił ją.- Nie. Pojawia się tylko dla tych którzy wierzą... Gotowa na Etap Pierwszy? Ostrzegam, łatwo nie będzie.- błysnął zębami i ofiarował swoją dłoń.
- Tak.- odpowiedziała bez wahania, a trupy natychmiast zesztywniały na powrót.
- Panie przodem.- uśmiechnął się otwierając klapę. Ku zdziwieniu dziewczyny był tam tunel który wydawał się kończyć w nieskończoność. Weszła jedną nogą, drugą i... odkryła, że to coś w stylu obrzydliwej ślizgawki. Ziemia była lepka i oślizgła, lecz nie zostawiała plam na sukni Elzy.
- Dziwne...- westchnęła i obejrzała się za siebie.
- Nie bój się, siedzę tu.- zaśmiał się i lekko ją popchnął.- Jedziemy!- zanim Elza zaczęła krzyknąć "AAAAAAAAAAAAAAA!", tunel się zmienił. Ze wszystkich stron ściekała krew... całe strumienie. Jednak nie moczyły ich ubrań. Byli całkiem czyści i susi. Jednak nie zmieniało to faktu, że się przerazili. Nawet Joey.
- Joey, łap mnie...- wydusiła i opadła na kolana swego towarzysza przygód. Obudziła się w jakiejś komnacie z krwistoczerwonych rubinów. Nad nią stał Joey z... jakimś dziwnym przedmiotem.- Cco... to?- zapytała nieprzytomnym głosem.
- Fm... Mój sztylet.- powiedział z lekką dumą w głosie. Broń którą trzymał była cała diamentowa. Elzie, faworytce kamieni szlachetnych, zabłyszczały oczy.- Wydrążyłem nim mały kanał do tego miejsca. Zaraz odbędzie się małe zebranie na temat przejścia Pierwszego Etapu... ale najpierw...- klasnął w dłonie oszałamiając ją na chwilę- muszę Ci coś powiedzieć.
- Tak?- wyobrażała sobie coś w stylu "Jesteś dzielna", albo "Super znać kogoś takiego, jak Ty". Jednak usłyszała:
- Śmiesznie wyglądasz drapiąc brodę przez sen.- odparł z szerokim uśmiechem.
- To ja... spałam?- zdziwiła się.
- Tak. Gdy Ci ocuciłem zasnęłaś na dwa dni. I drapałaś brodę.- nie mógł sobie darować tego szczegółu. Kiedy już Elza miała się na niego rzucić z udawanym gniewem do sali wszedł orszak wszystkich magicznych istot: centaury, wróżki, nimfy, driady, chochliki, duchy, czarodzieje i cała zgraja wszystkich znanych Elzie tylko w baśniach. Zdziwiła się szczerze gdy pewien centaur powiedział do Joeya o niej:
- Ładny okaz.- wtedy Elzie zawirowało w głowie. Rubiny się kręciły a z nich powstał wielki stół.
- Rozpoczynamy obrady Pierwszego Etapu!- zawołał największy mag a reszta odpowiedziała:
- Niech Wielka Magia nas wspiera!- wszyscy zasiedli przy ogromnym stole a Elza została posadzona pomiędzy magiem a Joeyem (który nerwowo na nią zerkał).
- A więc... Ile masz punktów, dziecinko?- zapytał a Elza natychmiast zapadła w głęboki i dziwny sen.
sobota, 28 grudnia 2013
piątek, 27 grudnia 2013
Rozdział II "Gdzie są wszyscy?!"
Elza obudziła się w łóżku z baldachimem (jak zawsze kremowym...) i przetarła powieki. Ku jej zdziwieniu było tu zadziwiająco cicho. Z lekkim przestrachem ubrała się i uczesała. Gdy zeszła na dół omal nie krzyknęła. Tak jak wczoraj było tu mnóstwo ludzi... dziś nie było nikogo! Nawet jej sióstr...
Na środku pokoju leżał mały zwitek. Dziewczyna go podniosła i powoli rozłożyła. Było tam napisane drobnym, nieczytelnym pismem "Jestem za oknem". Chwiejnym krokiem podeszła do okna wychodzącego na oranżerię. Pisnęła ze strachu gdy zobaczyła... zwisającą ze sznura głowę trupa!
- Cicho!- ktoś zakrył jej usta mocnym uściskiem dłoni. Znów wydała głuchy okrzyk wpatrując się w bladą głowę wiszącą swobodnie.
- A... ale...- odezwała się przerażona.
- Tak, tak... Jestem Joey Blue. Jedyny który umiał się oprzeć Tajemnicy i takie tam...- potargał sobie niezręcznie włosy. Elza popatrzyła nań krytycznym wzrokiem wciąż mając przed oczami głowę zabitego człowieka. Drżała na ciele i w ogóle nie rozumiała o co chodzi.
- Jakiej Tajemnicy? Czy wyście wszyscy powariowali?!- krzyknęła i opadła na krzesło które lekko zaskrzypiało. Chłopak spojrzał na nią wzrokiem jakby zobaczył trędowatą. Ta zdziwiła się nieco ale nie zawracała sobie tym głowy. Chłopak wziął stołek i przysiadł na nim.
- Nie wiesz o Tajemnicy? Jakim więc cudem dotarłaś do Olszenicy? Nie uwierzyłaś a się przedostałaś? Zobaczyłaś dworek? Jak... bariera przestaje działać?- pytał raczej siebie niż dziewczynę. Wszystkie te pytania były co najmniej dziwne. Oparła się o stół i zamknęła powieki na chwilę. Wszystko wydawało się normalne... do dzisiaj.
- Słuchaj... Ja nic z tego nie rozumiem. Powiedz mi tylko gdzie są moje siostry.- przejrzała wnikliwie młodzieńca który śmiał się właśnie do rozpuku.
- Hahahaha! Nawet tego nie wiesz?! Rozdzielone dopóki nie połączy ich jedność. Zasada dworku... Wydaje Ci się, że zasypiasz a w rzeczywistości zostajesz wciągnięty w krainę Tajemnicy. Każda Twoja siostra widziała co innego w dworku. I każda zasnęła. Teraz musicie się połączyć, znaleźć jedność zanim wygra Tajemnica.- odparł jakby było to zupełnie oczywiste.
- Słuchaj! Nie wiem o jaką znowu Tajemnicę Ci chodzi ale mam tego szczerze po dziurki w nosie! Mów czym jest Tajemnica!- zdesperowana zacisnęła usta.
- Dobrze... Uspokój się... Kiedyś, gdy budowano dwór miał on być zwyczajnym budynkiem, nic szczególnego. Wtedy to...- wstrzymał na chwilę głos- powstał gdzieś na drugim końcu świata On, Edward Musting. A razem z nim zrodziła się Tajemnica. Zastanawiasz się pewnie co to? No więc wiedz na początek, że to nie jest "co" tylko "kto". Nazywa się Elea... lalalala... Umbertem... lalalala...- spojrzał z przestrachem w niebo jakby miał w niego uderzyć jakiś piorun.- Nigdy nie wolno mówić o Niej jej pełnym imieniem i nazwiskiem... Mam nadzieję, że nie usłyszała... W każdym razie Pani E. jest specjalistką w zabijaniu, torturach i mszczeniu się. To psychopatka która atakuje w dzień i w nocy. Nie boi się niczego i nikogo. Zawsze gotowa by wymordować wszystkich i wszystko... A stała się taka przez Mustinga, właśnie. Poznali się na Uniwersytecie Jagiellońskim. Razem go opuścili i razem zaczęli swą krwawą przyjaźń, działając pod nazwą "Pan i Pani Krwi". Byli znani jako najwięksi bandyci i mordercy, lecz nigdy ich nie złapano. Zmieniali co dzień miejsce zamieszkania i buty by zostawiać inne odciski na błotnistym gruncie. W każdym razie nigdy nie można było ich dopaść. Raczej oni dopadali Ciebie. Postanowili zaczarować ten dwór i...
- Przecież czary nie...- wtrąciła Elza.
- Istnieją? Ha! Typowe... W tym dworku wszystko jest na odwrót. Wracając... zaczarowali go by kusić potencjalne ofiary. Ja z moimi towarzyszami założyliśmy Klub Pogromców Tajemnicy i Pana. Polega on na zniszczeniu tej dwójki, jak zapewne się domyślasz. Jednak teraz nie możemy tracić czasu... Musimy udać się na poszukiwania twych sióstr... Inaczej... Tajemnica i Edward wygrają...- dodał posępnym głosem.
- Ale co mamy zrobić? Gdzie są Ci wszyscy i...- chłopak znów zatkał jej usta.
- Nie wiem. Ale MUSIMY się stąd wydostać do oranżerii... Tam przebywają nasi wrogowie.- Elza instynktownie podbiegła do klamki. Zamknięte. Mogła się tego spodziewać, prawdę mówiąc...
- Jak my się wydostaniemy skoro nie da się ich otworzyć?!- zapytała z goryczą.
- Panienka będzie się musiała ubrudzić... Nie tylko ziemią ale i krwią.- odparł tajemniczo i dodał znak by za nim podążyła. Wzięli lampę naftową i zeszli do piwnicy. Elza znów krzyknęła i o mało nie zemdlała. Na ziemi, przy suficie, dosłownie wszędzie leżały trupy. Krew była praktycznie w każdym miejscu. Obrazy ubrudzone krwią robiły jakieś przekształcenia.
- Gdzie my jesteśmy...?- zapytała z szybko bijącym sercem.
- Pierwszy Etap... Wielu legło już tu...- spojrzał smutno po bladych, pokrwawionych ciałach ku swych stóp.- Lepiej stąd chodźmy... Niedługo ożyją.
- Że co?!- wstrzymała się barierki.
- Jeżeli nie uwierzysz w magię zginiesz jak oni... A więc Elzo... Mów szczerze... Wierzysz w Wielką Magię?- zapytał a krew odeszła z jego policzków. Elza ledwo co trzymała się na nogach ale starała się uwierzyć we wszystkie magiczne istoty i zjawiska. Poczuła dziwne ciepło i wydukała:
- Ja... Wierzę.
Na środku pokoju leżał mały zwitek. Dziewczyna go podniosła i powoli rozłożyła. Było tam napisane drobnym, nieczytelnym pismem "Jestem za oknem". Chwiejnym krokiem podeszła do okna wychodzącego na oranżerię. Pisnęła ze strachu gdy zobaczyła... zwisającą ze sznura głowę trupa!
- Cicho!- ktoś zakrył jej usta mocnym uściskiem dłoni. Znów wydała głuchy okrzyk wpatrując się w bladą głowę wiszącą swobodnie.
- A... ale...- odezwała się przerażona.
- Tak, tak... Jestem Joey Blue. Jedyny który umiał się oprzeć Tajemnicy i takie tam...- potargał sobie niezręcznie włosy. Elza popatrzyła nań krytycznym wzrokiem wciąż mając przed oczami głowę zabitego człowieka. Drżała na ciele i w ogóle nie rozumiała o co chodzi.
- Jakiej Tajemnicy? Czy wyście wszyscy powariowali?!- krzyknęła i opadła na krzesło które lekko zaskrzypiało. Chłopak spojrzał na nią wzrokiem jakby zobaczył trędowatą. Ta zdziwiła się nieco ale nie zawracała sobie tym głowy. Chłopak wziął stołek i przysiadł na nim.
- Nie wiesz o Tajemnicy? Jakim więc cudem dotarłaś do Olszenicy? Nie uwierzyłaś a się przedostałaś? Zobaczyłaś dworek? Jak... bariera przestaje działać?- pytał raczej siebie niż dziewczynę. Wszystkie te pytania były co najmniej dziwne. Oparła się o stół i zamknęła powieki na chwilę. Wszystko wydawało się normalne... do dzisiaj.
- Słuchaj... Ja nic z tego nie rozumiem. Powiedz mi tylko gdzie są moje siostry.- przejrzała wnikliwie młodzieńca który śmiał się właśnie do rozpuku.
- Hahahaha! Nawet tego nie wiesz?! Rozdzielone dopóki nie połączy ich jedność. Zasada dworku... Wydaje Ci się, że zasypiasz a w rzeczywistości zostajesz wciągnięty w krainę Tajemnicy. Każda Twoja siostra widziała co innego w dworku. I każda zasnęła. Teraz musicie się połączyć, znaleźć jedność zanim wygra Tajemnica.- odparł jakby było to zupełnie oczywiste.
- Słuchaj! Nie wiem o jaką znowu Tajemnicę Ci chodzi ale mam tego szczerze po dziurki w nosie! Mów czym jest Tajemnica!- zdesperowana zacisnęła usta.
- Dobrze... Uspokój się... Kiedyś, gdy budowano dwór miał on być zwyczajnym budynkiem, nic szczególnego. Wtedy to...- wstrzymał na chwilę głos- powstał gdzieś na drugim końcu świata On, Edward Musting. A razem z nim zrodziła się Tajemnica. Zastanawiasz się pewnie co to? No więc wiedz na początek, że to nie jest "co" tylko "kto". Nazywa się Elea... lalalala... Umbertem... lalalala...- spojrzał z przestrachem w niebo jakby miał w niego uderzyć jakiś piorun.- Nigdy nie wolno mówić o Niej jej pełnym imieniem i nazwiskiem... Mam nadzieję, że nie usłyszała... W każdym razie Pani E. jest specjalistką w zabijaniu, torturach i mszczeniu się. To psychopatka która atakuje w dzień i w nocy. Nie boi się niczego i nikogo. Zawsze gotowa by wymordować wszystkich i wszystko... A stała się taka przez Mustinga, właśnie. Poznali się na Uniwersytecie Jagiellońskim. Razem go opuścili i razem zaczęli swą krwawą przyjaźń, działając pod nazwą "Pan i Pani Krwi". Byli znani jako najwięksi bandyci i mordercy, lecz nigdy ich nie złapano. Zmieniali co dzień miejsce zamieszkania i buty by zostawiać inne odciski na błotnistym gruncie. W każdym razie nigdy nie można było ich dopaść. Raczej oni dopadali Ciebie. Postanowili zaczarować ten dwór i...
- Przecież czary nie...- wtrąciła Elza.
- Istnieją? Ha! Typowe... W tym dworku wszystko jest na odwrót. Wracając... zaczarowali go by kusić potencjalne ofiary. Ja z moimi towarzyszami założyliśmy Klub Pogromców Tajemnicy i Pana. Polega on na zniszczeniu tej dwójki, jak zapewne się domyślasz. Jednak teraz nie możemy tracić czasu... Musimy udać się na poszukiwania twych sióstr... Inaczej... Tajemnica i Edward wygrają...- dodał posępnym głosem.
- Ale co mamy zrobić? Gdzie są Ci wszyscy i...- chłopak znów zatkał jej usta.
- Nie wiem. Ale MUSIMY się stąd wydostać do oranżerii... Tam przebywają nasi wrogowie.- Elza instynktownie podbiegła do klamki. Zamknięte. Mogła się tego spodziewać, prawdę mówiąc...
- Jak my się wydostaniemy skoro nie da się ich otworzyć?!- zapytała z goryczą.
- Panienka będzie się musiała ubrudzić... Nie tylko ziemią ale i krwią.- odparł tajemniczo i dodał znak by za nim podążyła. Wzięli lampę naftową i zeszli do piwnicy. Elza znów krzyknęła i o mało nie zemdlała. Na ziemi, przy suficie, dosłownie wszędzie leżały trupy. Krew była praktycznie w każdym miejscu. Obrazy ubrudzone krwią robiły jakieś przekształcenia.
- Gdzie my jesteśmy...?- zapytała z szybko bijącym sercem.
- Pierwszy Etap... Wielu legło już tu...- spojrzał smutno po bladych, pokrwawionych ciałach ku swych stóp.- Lepiej stąd chodźmy... Niedługo ożyją.
- Że co?!- wstrzymała się barierki.
- Jeżeli nie uwierzysz w magię zginiesz jak oni... A więc Elzo... Mów szczerze... Wierzysz w Wielką Magię?- zapytał a krew odeszła z jego policzków. Elza ledwo co trzymała się na nogach ale starała się uwierzyć we wszystkie magiczne istoty i zjawiska. Poczuła dziwne ciepło i wydukała:
- Ja... Wierzę.
czwartek, 26 grudnia 2013
Rozdział I "Początek Tajemnicy"
Białe rękawiczki krępowały bladą skórę Elzy. Znosiła z trudem jazdę w rzęsistym deszczu odbijającym swe krople o dach karety. Słyszała sapanie woźnicy i koni. Szczerze mówiąc, morzył ją sen. Opuściła swobodnie swą głowę, pozwalając by jej czarne loki opadły na jej zgrabne ręce. Westchnęła i próbowała walczyć ze snem.
Zaczęła bawić się włosami śpiącej na jej kolanach Jane. Mała siostra uśmiechała się przez sen i trzymała kurczowo palec Elzy. Dziewczyna skierowała wzrok na lewą stronę, gdzie ujrzała swoją drugą siostrę, Anielę. Czternastolatka siedziała naburmuszona patrząc leniwym wzrokiem na swój złoty, nieodłączny naszyjnik w kształcie sztyletu. Była całkowicie przeciwna wyjazdowi do Olszenicy i zamieszkania w dworze swojej zmarłej ciotki, Bernardy. Zresztą i tak uśmiechnięta by nie była. Dziewczyna od zawsze miała samobójcze myśli i nienawidziła świata. Potrafił to odmienić tylko młodzieniec imieniem Ksawery z którym właśnie została rozdzielona. Zaschnięte łzy nadal jeszcze błyszczały na jej śnieżnobiałych polikach.
Elza postanowiła nie męczyć jej pytającymi spojrzeniami i spuściła swe brunatne oczy pod ławkę. Leżał tam chart afgański, Leo, który próbował złapać ogon jak szczeniak. Gdy odkrył, że ktoś obserwuje go przy tak naiwnej czynności, wypiął dumnie pierś i wyprostował się. Rozbawiło to Elzę, jednak szybko przekierowała wzrok na Leokadię. Dwunastolatka szkicowała coś z zapałem w oczach. Trzeba było przyznać, że miała talent i to ogromny. Malowała na płótnie jak i kartonie, węglem i farbami... wszystko związane z rysunkiem nie było jej obce. Teraz z zapalczywością pracowała kawałkiem węgielka, rozkruszając drobiny bo karecie. W pewnym momencie Elza myślała, że tamta go złamie ale tak się jednak nie stało.
Wtem usłyszała miarowe i rytmiczne nucenie. To jej czwarta, i ostatnia, siostra Anastazja nuciła "Cztery pory roku" Vivaldiego. Siostra była najinfantylniejszą szesnastolatką jaką Elza znała. Anastazja była wielką marzycielką i niezachwianą optymistką. W dodatku potrafiła zarazić wszystkich (poza Anielą, rzecz jasna) swoim poczuciem humoru. Jakby było tego mało dziewczyna była przepiękna. Jej kręcone kaskady włosów o odcieniu truskawkowego blondu do pasa, oczy w kolorze najciemniejszego błękitu i ten zniewalający uśmiech z czerwonawymi ustami... ach poezja, nie dziewczyna. Jednak była też bardzo, ale to bardzo lekkomyślna...
Wreszcie musiała spojrzeć na tego znienawidzonego człowieka. Hrabia Eryk Less nigdy się nie uśmiechał. Nigdy nie chwalił, nigdy nie był szczęśliwy z życia. Po prostu mu ono na to nie pozwoliło. Przeżył wiele, naprawdę wiele. Jednak według sióstr nie usprawiedliwiało go to od wymierzania im siarczystych policzków. Dlaczego hrabia stał się ich ojczymem? Bo ojciec sióstr, Aleksander Creek, świrnięty naukowiec i prawdziwa maszyna do wytwarzania salw śmiechu przyjaźnił się z Lessem od dzieciństwa. Więc gdy ostatecznie stwierdzono zgon ojca dziewcząt przekazano je do hrabi. A on szczerze ich nienawidził. Z wzajemnością, zresztą.
Dlaczego nie zostały przekazane matce, Eleonorze Creeek? To proste. Zginęli razem próbując się chronić... Lecz nie udał się im przeżyć. Serca przekute włócznią szaleńca, Edwarda Mustinga leżą zgodnie w jednym grobie.
Elza nie miała czasu na smutne przemyślenia bo właśnie się zatrzymali. Służka rozłożyła parasol i wzięła na ręce Jane. Wyszły spokojnie z karety i natychmiast oniemiały. Stary dwór był... piękny? To za małe słowo. Był absolutnie cudowny. I idealnie symetryczny. Co do cegiełki z kremowego marmuru był perfekcyjny w każdym punkcie swej architektury. Wybrukowany chodnik (również kremowy) ciągnął się przed nimi do wielkich, dębowych drzwi. Po obu stronach mieściły się oranżerie i krzewy róż we wszystkich odcieniach.
Nagle, jak błyskawica, przebiegła przed nią Anastazja, podskakując wesoło. Jej służka próbowała ją dogonić, co wywołało salwy śmiechu wśród zgromadzonych (prócz Anieli i hrabi). Szesnastolatka podbiegła do drzwi i bezceremonialnie je otworzyła. Weszła do środka, zatrzaskując za sobą wrota. Po paru krokach reszta uczyniła to samo.
Ku zdziwieniu Elzy było tu mnóstwo ludzi. Jednak zmęczona podróżą opadła na wiklinowy fotel stojący w koncie i zawołała najbliżej stojącą Anielę.
- Czy mogłabyś się zająć Jane? Chciałabym się chwilę zdrzemnąć po podróży.- wbiła błagalny wzrok w szare oczy siostry.
- Tak.- odpowiedziała zwięźle swym grobowym głosem i zdjęła pięciolatkę z kolan Elzy. Ta uspokojona pogrążyła się w krainie snów...
Zaczęła bawić się włosami śpiącej na jej kolanach Jane. Mała siostra uśmiechała się przez sen i trzymała kurczowo palec Elzy. Dziewczyna skierowała wzrok na lewą stronę, gdzie ujrzała swoją drugą siostrę, Anielę. Czternastolatka siedziała naburmuszona patrząc leniwym wzrokiem na swój złoty, nieodłączny naszyjnik w kształcie sztyletu. Była całkowicie przeciwna wyjazdowi do Olszenicy i zamieszkania w dworze swojej zmarłej ciotki, Bernardy. Zresztą i tak uśmiechnięta by nie była. Dziewczyna od zawsze miała samobójcze myśli i nienawidziła świata. Potrafił to odmienić tylko młodzieniec imieniem Ksawery z którym właśnie została rozdzielona. Zaschnięte łzy nadal jeszcze błyszczały na jej śnieżnobiałych polikach.
Elza postanowiła nie męczyć jej pytającymi spojrzeniami i spuściła swe brunatne oczy pod ławkę. Leżał tam chart afgański, Leo, który próbował złapać ogon jak szczeniak. Gdy odkrył, że ktoś obserwuje go przy tak naiwnej czynności, wypiął dumnie pierś i wyprostował się. Rozbawiło to Elzę, jednak szybko przekierowała wzrok na Leokadię. Dwunastolatka szkicowała coś z zapałem w oczach. Trzeba było przyznać, że miała talent i to ogromny. Malowała na płótnie jak i kartonie, węglem i farbami... wszystko związane z rysunkiem nie było jej obce. Teraz z zapalczywością pracowała kawałkiem węgielka, rozkruszając drobiny bo karecie. W pewnym momencie Elza myślała, że tamta go złamie ale tak się jednak nie stało.
Wtem usłyszała miarowe i rytmiczne nucenie. To jej czwarta, i ostatnia, siostra Anastazja nuciła "Cztery pory roku" Vivaldiego. Siostra była najinfantylniejszą szesnastolatką jaką Elza znała. Anastazja była wielką marzycielką i niezachwianą optymistką. W dodatku potrafiła zarazić wszystkich (poza Anielą, rzecz jasna) swoim poczuciem humoru. Jakby było tego mało dziewczyna była przepiękna. Jej kręcone kaskady włosów o odcieniu truskawkowego blondu do pasa, oczy w kolorze najciemniejszego błękitu i ten zniewalający uśmiech z czerwonawymi ustami... ach poezja, nie dziewczyna. Jednak była też bardzo, ale to bardzo lekkomyślna...
Wreszcie musiała spojrzeć na tego znienawidzonego człowieka. Hrabia Eryk Less nigdy się nie uśmiechał. Nigdy nie chwalił, nigdy nie był szczęśliwy z życia. Po prostu mu ono na to nie pozwoliło. Przeżył wiele, naprawdę wiele. Jednak według sióstr nie usprawiedliwiało go to od wymierzania im siarczystych policzków. Dlaczego hrabia stał się ich ojczymem? Bo ojciec sióstr, Aleksander Creek, świrnięty naukowiec i prawdziwa maszyna do wytwarzania salw śmiechu przyjaźnił się z Lessem od dzieciństwa. Więc gdy ostatecznie stwierdzono zgon ojca dziewcząt przekazano je do hrabi. A on szczerze ich nienawidził. Z wzajemnością, zresztą.
Dlaczego nie zostały przekazane matce, Eleonorze Creeek? To proste. Zginęli razem próbując się chronić... Lecz nie udał się im przeżyć. Serca przekute włócznią szaleńca, Edwarda Mustinga leżą zgodnie w jednym grobie.
Elza nie miała czasu na smutne przemyślenia bo właśnie się zatrzymali. Służka rozłożyła parasol i wzięła na ręce Jane. Wyszły spokojnie z karety i natychmiast oniemiały. Stary dwór był... piękny? To za małe słowo. Był absolutnie cudowny. I idealnie symetryczny. Co do cegiełki z kremowego marmuru był perfekcyjny w każdym punkcie swej architektury. Wybrukowany chodnik (również kremowy) ciągnął się przed nimi do wielkich, dębowych drzwi. Po obu stronach mieściły się oranżerie i krzewy róż we wszystkich odcieniach.
Nagle, jak błyskawica, przebiegła przed nią Anastazja, podskakując wesoło. Jej służka próbowała ją dogonić, co wywołało salwy śmiechu wśród zgromadzonych (prócz Anieli i hrabi). Szesnastolatka podbiegła do drzwi i bezceremonialnie je otworzyła. Weszła do środka, zatrzaskując za sobą wrota. Po paru krokach reszta uczyniła to samo.
Ku zdziwieniu Elzy było tu mnóstwo ludzi. Jednak zmęczona podróżą opadła na wiklinowy fotel stojący w koncie i zawołała najbliżej stojącą Anielę.
- Czy mogłabyś się zająć Jane? Chciałabym się chwilę zdrzemnąć po podróży.- wbiła błagalny wzrok w szare oczy siostry.
- Tak.- odpowiedziała zwięźle swym grobowym głosem i zdjęła pięciolatkę z kolan Elzy. Ta uspokojona pogrążyła się w krainie snów...
Parę słów od autorki ;)
Zanim zaczniesz czytać tą opowieść daj się ponieść klimatowi XIX wiecznej Europy i przygodom nieustraszonej (no prawie zawsze...) Elzy Creek. Jeżeli pierwszy akapit Cię zainteresuje, cóż, przeczytaj drugi. Zapoznaj się z tajemnicą dworku w Olszenicy i tajemniczym mordem... Daj się ponieść romantycznym momentom i drastycznym scenom... Rozgość się przed monitorem i... czytaj. Życzę miłej zabawy.
Autorka, Rose Kornacka
Autorka, Rose Kornacka
Subskrybuj:
Posty (Atom)