sobota, 28 grudnia 2013

Rozdzaił III "Etap Pierwszy"

  Elza osunęła się na ziemię gdy trupy powstały. Zaczęły dziwnie węszyć i pojękiwać. Wpatrywały się w dziewczynę swoimi przerażającymi oczyma i nawoływały:
- Kto widział moją rękę?
- Gdzie ta piszczel?
- Ta masz moje oko!!! Złodziej!- i takie inne trupie sprawy. Elza próbowała zachować zimną krew gdy jeden z nich pochylił się nad nią i wzniósł poszarpaną rękę. Wszyscy umilkli jak na zawołanie. Poczęli oglądać dziewczynę z każdej strony. W końcu ten z poszarpaną ręką (chyba ich szef) powiedział:
- Nazywam się Roger Pleur. Byłem niegdyś znanym pisarzem a teraz... jestem Szefem Tych-O-Zastygłej-Krwi. Wy, żyjący- powiedział z pogardą w głosie- nazywacie mnie i mych szlachetnych braci trupami... Bardzo tego nie lubimy, Elzo.
- Skąd... skąd pan zna moje imię?- zapytała drżącym głosem.
- Ohoho! Ja wiem wszystko... Ale do rzeczy. Mówisz, że wierzysz w Wielką Magię... Sprawdźmy! Rafaelu!- do jego nogi podbiegł pies. Oczywiście martwy. Zaczął obwąchiwać Elzę. Było to dość dziwne i przyprawiało ją o lekkie dreszcze. Pies skończył i podszedł do Rogera, stając na tylnych łapach. Tamten mało co nie zemdlał ze zdziwienia.
- Czy... coś nie tak?- zapytała patrząc spod przymrużonych powiek na Pleura.
- Nnie... A więc to Wy... Naprawdę Wy...- dodał z uznaniem. W jego głosie były pomieszane wszystkie uczucia: strach, szczęście, uniesienie, pokora... ale przede wszystkim brzmiał on jakby Roger oddawał jej cześć. Zdziwiło ją to ale Joey ją uprzedził:
- Wiedziałem.- powiedział jakby z dumą.
- Czy wyście naprawdę powariowali?! Kim ja jestem?! Gdzie moje siostry?!- Elza nie wytrzymała i zaczęła panikować. Joey jak zwykle zatkał jej usta i szepnął:
- Cicho. Dowiesz się zaraz...- w tym momencie Ci-O-Zastygłej-Krwi wręcz rzucili się by powiedzieć wszystko Elzie. W końcu padło na Rogera, który dumnie wypiął przegniłą pierś i zaczął mówić z prawdziwą pasją w głosie:
- Dawniej... Jeszcze przed Tajemnicą i Edwardem... żyły dwie siostry. Harmonia i Apokalipsa. Pewnie ta druga skojarzy Ci się źle... ale kiedyś Apokalipsa była dobra, pomocna... złote jabłko, można by rzec. Ale pewnej nocy do jej umysłu wkradły się myśli o śmierci, krwi i mordzie. Prawdziwej rzezi ludzi. Gdy wstała nadal miała przed oczami ból, strach i rzeki krwi. W taki właśnie próbowała zmienić świat. Przeszkodziła jej w tym Harmonia która, co prawda nie zwyciężyła ale zrobiła coś lepszego. Nie miała dość siły by zwyciężyć nad terrorem Apokalipsy. Udało jej się otoczyć śmiertelników pewnym czarem. Wymyśliła legendę, przynajmniej tak sądziliśmy, o pięciu siostrach- zaczął z pasją recytować:
"Kiedy Twój promyk nadziei zaniknie
Siostry pojawią się niechybnie
Najmłodsza jednak zdradzi,
Najstarsza konfliktowi zaradzi.
Kiedy zbliży się do Ciebie Ona,
Panna Bez Serca, nawiedzona,
Uwierz w Wielką Magię z sióstr pradawnej ery
I skończą się Twoje wszystkie problemy."
- Ja jestem najstarsza... Jane zdradzi a ta Panna Bez Serca... To Tajemnica, tak?- zaczęła rozumować Elza.
- Dokładnie. Ty i Twoje siostry jesteście kluczem do wolności, kluczem do wyzwolenia.- uśmiechnął się Joey i spojrzał z niesmakiem na małe drzwiczki w głębi piwnicy. 
- Chwila... On był tu przed chwilą?- zapytała Elza podejrzliwie.
- Bystre oko.- pochwalił ją.- Nie. Pojawia się tylko dla tych którzy wierzą... Gotowa na Etap Pierwszy? Ostrzegam, łatwo nie będzie.- błysnął zębami i ofiarował swoją dłoń.
- Tak.- odpowiedziała bez wahania, a trupy natychmiast zesztywniały na powrót. 
- Panie przodem.- uśmiechnął się otwierając klapę. Ku zdziwieniu dziewczyny był tam tunel który wydawał się kończyć w nieskończoność. Weszła jedną nogą, drugą i... odkryła, że to coś w stylu obrzydliwej ślizgawki. Ziemia była lepka i oślizgła, lecz nie zostawiała plam na sukni Elzy.
- Dziwne...- westchnęła i obejrzała się za siebie.
- Nie bój się, siedzę tu.- zaśmiał się i lekko ją popchnął.- Jedziemy!- zanim Elza zaczęła krzyknąć "AAAAAAAAAAAAAAA!", tunel się zmienił. Ze wszystkich stron ściekała krew... całe strumienie. Jednak nie moczyły ich ubrań. Byli całkiem czyści i susi. Jednak nie zmieniało to faktu, że się przerazili. Nawet Joey.
- Joey, łap mnie...- wydusiła i opadła na kolana swego towarzysza przygód. Obudziła się w jakiejś komnacie z krwistoczerwonych rubinów. Nad nią stał Joey z... jakimś dziwnym przedmiotem.- Cco... to?- zapytała nieprzytomnym głosem.
- Fm... Mój sztylet.- powiedział z lekką dumą w głosie. Broń którą trzymał była cała diamentowa. Elzie, faworytce kamieni szlachetnych, zabłyszczały oczy.- Wydrążyłem nim mały kanał do tego miejsca. Zaraz odbędzie się małe zebranie na temat przejścia Pierwszego Etapu... ale najpierw...- klasnął w dłonie oszałamiając ją na chwilę- muszę Ci coś powiedzieć. 
- Tak?- wyobrażała sobie coś w stylu "Jesteś dzielna", albo "Super znać kogoś takiego, jak Ty". Jednak usłyszała:
- Śmiesznie wyglądasz drapiąc brodę przez sen.- odparł z szerokim uśmiechem.
- To ja... spałam?- zdziwiła się.
- Tak. Gdy Ci ocuciłem zasnęłaś na dwa dni. I drapałaś brodę.- nie mógł sobie darować tego szczegółu. Kiedy już Elza miała się na niego rzucić z udawanym gniewem do sali wszedł orszak wszystkich magicznych istot: centaury, wróżki, nimfy, driady, chochliki, duchy, czarodzieje i cała zgraja wszystkich znanych Elzie tylko w baśniach. Zdziwiła się szczerze gdy pewien centaur powiedział do Joeya o niej:
- Ładny okaz.- wtedy Elzie zawirowało w głowie. Rubiny się kręciły a z nich powstał wielki stół.  
- Rozpoczynamy obrady Pierwszego Etapu!- zawołał największy mag a reszta odpowiedziała:
- Niech Wielka Magia nas wspiera!- wszyscy zasiedli przy ogromnym stole a Elza została posadzona pomiędzy magiem a Joeyem (który nerwowo na nią zerkał).
- A więc... Ile masz punktów, dziecinko?- zapytał a Elza natychmiast zapadła w głęboki i dziwny sen.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz