czwartek, 26 grudnia 2013

Rozdział I "Początek Tajemnicy"

   Białe rękawiczki krępowały bladą skórę Elzy. Znosiła z trudem jazdę w rzęsistym deszczu odbijającym swe krople o dach karety. Słyszała sapanie woźnicy i koni. Szczerze mówiąc, morzył ją sen. Opuściła swobodnie swą głowę, pozwalając by jej czarne loki opadły na jej zgrabne ręce. Westchnęła i próbowała walczyć ze snem.
   Zaczęła bawić się włosami śpiącej na jej kolanach Jane. Mała siostra uśmiechała się przez sen i trzymała kurczowo palec Elzy. Dziewczyna skierowała wzrok na lewą stronę, gdzie ujrzała swoją drugą siostrę, Anielę. Czternastolatka siedziała naburmuszona patrząc leniwym wzrokiem na swój złoty, nieodłączny naszyjnik w kształcie sztyletu. Była całkowicie przeciwna wyjazdowi do Olszenicy i zamieszkania w dworze swojej zmarłej ciotki, Bernardy. Zresztą i tak uśmiechnięta by nie była. Dziewczyna od zawsze miała samobójcze myśli i nienawidziła świata. Potrafił to odmienić tylko młodzieniec imieniem Ksawery z którym właśnie została rozdzielona. Zaschnięte łzy nadal jeszcze błyszczały na jej śnieżnobiałych polikach. 
   Elza postanowiła nie męczyć jej pytającymi spojrzeniami i spuściła swe brunatne oczy pod ławkę. Leżał tam chart afgański, Leo, który próbował złapać ogon jak szczeniak. Gdy odkrył, że ktoś obserwuje go przy tak naiwnej czynności, wypiął dumnie pierś i wyprostował się. Rozbawiło to Elzę, jednak szybko przekierowała wzrok na Leokadię. Dwunastolatka szkicowała coś z zapałem w oczach. Trzeba było przyznać, że miała talent i to ogromny. Malowała na płótnie jak i kartonie, węglem i farbami... wszystko związane z rysunkiem nie było jej obce. Teraz z zapalczywością pracowała kawałkiem węgielka, rozkruszając drobiny bo karecie. W pewnym momencie Elza myślała, że tamta go złamie ale tak się jednak nie stało. 
   Wtem usłyszała miarowe i rytmiczne nucenie. To jej czwarta, i ostatnia, siostra Anastazja nuciła "Cztery pory roku" Vivaldiego. Siostra była najinfantylniejszą szesnastolatką jaką Elza znała. Anastazja była wielką marzycielką i niezachwianą optymistką. W dodatku potrafiła zarazić wszystkich (poza Anielą, rzecz jasna) swoim poczuciem humoru. Jakby było tego mało dziewczyna była przepiękna. Jej kręcone kaskady włosów o odcieniu truskawkowego blondu do pasa, oczy w kolorze najciemniejszego błękitu i ten zniewalający uśmiech z czerwonawymi ustami... ach poezja, nie dziewczyna. Jednak była też bardzo, ale to bardzo lekkomyślna...
  Wreszcie musiała spojrzeć na tego znienawidzonego człowieka. Hrabia Eryk Less nigdy się nie uśmiechał. Nigdy nie chwalił, nigdy nie był szczęśliwy z życia. Po prostu mu ono na to nie pozwoliło. Przeżył wiele, naprawdę wiele. Jednak według sióstr nie usprawiedliwiało go to od wymierzania im siarczystych policzków. Dlaczego hrabia stał się ich ojczymem? Bo ojciec sióstr, Aleksander Creek, świrnięty naukowiec i prawdziwa maszyna do wytwarzania salw śmiechu przyjaźnił się z Lessem od dzieciństwa. Więc gdy ostatecznie stwierdzono zgon ojca dziewcząt przekazano je do hrabi. A on szczerze ich nienawidził. Z wzajemnością, zresztą. 
  Dlaczego nie zostały przekazane matce, Eleonorze Creeek? To proste. Zginęli razem próbując się chronić... Lecz nie udał się im przeżyć. Serca przekute włócznią szaleńca, Edwarda Mustinga leżą zgodnie w jednym grobie. 
  Elza nie miała czasu na smutne przemyślenia bo właśnie się zatrzymali. Służka rozłożyła parasol i wzięła na ręce Jane. Wyszły spokojnie z karety i natychmiast oniemiały. Stary dwór był... piękny? To za małe słowo. Był absolutnie cudowny. I idealnie symetryczny. Co do cegiełki z kremowego marmuru był perfekcyjny w każdym punkcie swej architektury. Wybrukowany chodnik (również kremowy) ciągnął się przed nimi do wielkich, dębowych drzwi. Po obu stronach mieściły się oranżerie i krzewy róż we wszystkich odcieniach. 
  Nagle, jak błyskawica, przebiegła przed nią Anastazja, podskakując wesoło. Jej służka próbowała ją dogonić, co wywołało salwy śmiechu wśród zgromadzonych (prócz Anieli i hrabi). Szesnastolatka podbiegła do drzwi i bezceremonialnie je otworzyła. Weszła do środka, zatrzaskując za sobą wrota. Po paru krokach reszta uczyniła to samo. 
  Ku zdziwieniu Elzy było tu mnóstwo ludzi. Jednak zmęczona podróżą opadła na wiklinowy fotel stojący w koncie i zawołała najbliżej stojącą Anielę.
- Czy mogłabyś się zająć Jane? Chciałabym się chwilę zdrzemnąć po podróży.- wbiła błagalny wzrok w szare oczy siostry.
- Tak.- odpowiedziała zwięźle swym grobowym głosem i zdjęła pięciolatkę z kolan Elzy. Ta uspokojona pogrążyła się w krainie snów...
   

1 komentarz:

  1. Moim zdaniem bardzo ciekawe. ;] Zwracasz uwagę na każdy szczegół no i ortografię. Nic bym nie zmieniła. c:

    ~ Kaśka ( Hazz. )

    OdpowiedzUsuń